بهش لبخند زدم و گفتم: "آره ميدونم. فكر خوبيه.من هم خيلي تنهام.*

يه روز ديگه بهم گفت: "ميخوام تا ابد باهات بمونم؛ آخه ميدوني؟ من اينجا خيلي تنهام.*
بهش لبخند زدم و گفتم: "آره ميدونم. فكر خوبيه.من هم خيلي تنهام. *

يه روز ديگه گفت: "ميخوام برم يه جاي دور، جايي كه هيچ مزاحمي نباشه.

بعد كه همه چيز روبراه شد تو هم بيا. آخه ميدوني؟ من اينجا خيلي تنها. *

بهش لبخند زدم و گفتم: "آره ميدونم. فكر خوبيه. من هم خيلي تنهام.*

يه روز تو نامه اش نوشت: "من اينجا يه دوست پيدا كردم. آخه ميدوني؟ من اينجا خيلي تنهام.*

براش يه لبخند كشيدم و زيرش نوشتم: "آره ميدونم. فكر خوبيه.من هم خيلي تنهام.*

يه روز يه نامه نوشت و توش نوشت:

"من قراره اينجا با اين دوستم تا ابد زندگي كنم. آخه ميدوني؟ من اينجا خيلي تنهام.*

براش يه لبخند كشيدم و زيرش نوشتم: "آره ميدونم. فكر خوبيه. من هم خيلي تنهام.*

حالا ديگه اون تنها نيست و من از اين بابت خيلي  خوشحالم و چيزي كه بيشتر خوشحالم مي كنه

اينه كه نمي دونه من هنوز خيلي تنهام.*!!!

از وبلاگ:

http://marmarjoon.blogfa.com/

دخترک سعي ميکنه بهش يه لبخند بزنه و موضوع رو خيلي راحت عوض ميکنه!!

شب از پنجره اتاقش داره آسمون رونگاه ميکنه،يه دفعه از حرفهاي پسره خندش ميگيره از ته دل ميخنده...چطور همچين حرفه خنده داري رو به من زد؟ما که فقط دوستيم!ديگه نبايد ببينمش که فراموشم کنه!!!خوب بيچاره نميدونه که تک ستاره ي آسمون من يه نفر ديگه است...

دخترک:هيچ ميدوني من چقدر دوست دارم!خيلي وقته ميخوام بهت بگم ولي ترديد داشتم...ميترسيدم از دستت بدم،ديگه امروز دل رو به دريا زدم!

پسر B :سعي ميکنه به دخترک  يه لبخند بزنه و موضوع رو خيلي راحت عوض ميکنه!

دخترک شب داره آسمون رونگاه ميکنه،ديگه نميخنده...به عشقش فکر ميکنه...::چطور ميتونه اينقدر سنگدل باشه؟!چطور اينهمه عشقي که توي چشمام موج ميزنه رو نميبينه؟!ديگه غرورمو هم که زير پا گذاشتم و حرف دل رو زدم!آخه مگه ادم ميتونه اينقدر بي احساس و سنگدل باشه؟!يه دفعه حرفهاي پسرA مثل جرقه از ذهنش ميگذره، آره ادم ميتونه اينقدر سنگدل باشه درست عين خودم...

اگه به اکثر رابطه ها دقت کنين همينجورين،داريم به دنبال کسي ميريم،حاضريم همه عشقمون رو بهش تقديم کنيم، غافل از اينکه عشق ما خودش دلبسته ي ديگريست حتي حاضر نيست نيم نگاهي به پشت سرش بندازه تا اونهمه عشق رو ببينه...خوب خود ما هم يه نيم نگاهي به عقب بندازيم بد نيست، شايد ما هم تمومه دنياي يه کسي باشيم که داره پشت سرمون به دنبال ما مياد و تمومه آرزوش اينه که ما برگرديم پشت سرمونو نگاه کنيم و اونهمه عشق رو ببينيم...!

 (از وبلاگ دوست گلم یکتا :

 http://soul-fly.blogfa.com/)

من صبورم اما . . . بي دليل از قفس کهنه ي شب مي ترسم بي دليل از همه ي تيرگي تلخ غروب و چراغي که تو را ، از شب متروک دلم دور کند. . . مي ترسم . من صبورم اما . . . آه . . . اين بغض گران صبر نمي داند چيست ...

 میشه تو سفره سحر خدا رو عارفانه دید

هيچ کس ويرانيم را حس نکرد .وسعت تنهائيم را حس نکرد .در ميان خنده هاي تلخ من .گريه پنهانيم را حس نکرد .در هجوم لحظه هاي بي کسي درد بي کس ماندنم را حس نکرد .آن  که با آغاز من مانوس بود . لحظه پايانيم را حس نکرد  

پرنده بر شانه هاي انسان نشست. انسان باتعجب رو به پرنده کرد و گفت : اما من درخت نيستم

تو نمي تواني روي شانه من آشيانه بسازي .

پرنده گفت : من فرق درخت ها و آدمها را خوب مي دانم اما گاهي

پرنده ها و آدمها را اشتباه مي گيرم .

انسان خنديد و به نظرش اين خنده دارترين اشتباه ممکن بود

پرنده گفت : راستي چرا پر زدن را کنار گذاشتي ؟

انسان منظور پرنده را نفهميد اما باز هم خنديد.

پرنده گفت : نمي داني توي آسمان چقدر جاي تو خالي است

انسان ديگر نخنديد.

انگار ته ته خاطراتش چيزي را به ياد آورد چيزي که نمي دانست چيست

شايد يک آبي دور – يک اوج دوست داشتني .

پرنده گفت : غير از تو پرنده هاي ديگري را نيز مي شناسم که پر زدن از يادشان رفته است .

درست است که پرواز براي يک پرنده ضرورت است ، اما اگر تمرين نکند فراموش مي شود .

پرنده اين را گفت و پر زد

انسان رد پرنده را دنبال کرد تا اينکه چشمش به يک آبي بزرگ افتاد و به ياد آورد روزي نام اين آبي بزرگ

بالاي سرش آسمان بود وچيزي شبيه دلتنگي توي دلش موج زد.

آنوقت خدا بر شانه هاي کوچک انسان دست گذاشت

و گفت : " يادت مي آيد ؟ تو را با دو بال و دو پا آفريده بودم ؟

زمين و آسمان هر دو براي تو بود اما تو آسمان را نديدي

راستي عزيزم بالهايت را کجا جا گذاشتي ؟ "

انسان دست بر شانه هايش گذاشت و جاي خالي چيزي را احساس کرد

آنوقت رو به خدا کرد

 وگريست...

عشق اين نيست که يک نفر با تو،توی بارون راه بره تا هر دوتون خيس بشين.......عشق اونه که يک نفر تو بارون چتر تو بشه تا تو خيس نشي و تو نفهمي چرا خيس نشدي...!!

آرزو دارم شبي عاشق شوي ،

آرزو دارم بفهمي درد را ،

 تلخي برخوردهاي سرد را ،

              مي رسد روزي که بي من لحظه ها را سر کني ،

       مي رسد روزي مرگ عشق را باور کني ،

مي رسد روزي که شبها در کنار عکس من ،نامه هاي کهنه ام را مو به مو از بر کني...

 يه كسي بهتر از بودنش است،

چشمات و ببند و اون لحظه اي كه اون كنارت نباشه رو به خاطر بیاور،

اگه چشمات خيس شد

 بدون داري به خودت دروغ ميگي و

 هنوز دوستش داري...

فاصله عشق هاي معمولي را از بين مي برد و عشق هاي بزرگ و جاوداني را شدت ميبخشد.مانند باد كه شمع را خاموش و آتش را شعله ور مي سازد...

برنامه ريزي لزوما بد نيست اما عاشق شدن طبق برنامه ديوانگي محض است!

سعي کن يک مشت آب را در دست بفشاري. خواهي ديد که بسرعت ناپديد مي شود. اما اگر به آرامي دست ات را در همان آب رها کني مي بيني که با تمام وجود آب را حس مي کني...!

بهش گفتم : کمک مي خواي؟

گفت : نه

گفتم خسته ميشي بزار خوب کمکت کنم

گفت : نه ، خودم جمع مي کنم

گفتم : حالا تيکه هاي چي هست ؟ بدجوري شکسته مشخص نيست چيه ؟

نگاه معني داري کرد و گفت : قلبم . اين تيکه هاي قلب منه که شکسته . خودم بايد جمعش کنم !

بعدش گفت : مي دوني چيه رفيق، آدما اين دوره زمونه دل داري بلد نيستن، وقتي مي خواي يه دل پاک و بي ريا رو به دستشون بسپري هنوز تو دستشون نگرفته مي ندازنش زمين و مي شکوننش ...

ميخوام تيکه هاش رو بسپرم به دست صاحب اصليش اون دل داري خوب بلده

ميخوام بدم بهش بلکه اين قلب شکسته خوب شه آخه مي دوني خودش گفته قلبهاي شکسته رو خيلي دوست داره

گفت و تيکه هاي شکسته رو جمع کرد و يواش يواش ازم دور شد ..
 

و من توي اين فکر که چرا ما آدما دل داري بلد نيستيم ...
 

دلم مي خواست بهش بگم خوب چرا دلت رو مي سپري دست هر کسي ؟!!!

انگاري فهميد تو دلم چي گفتم .

برگشت و گفت : رفيق ، دلم رو به دست هر کسي نسپردم...

اون براي من هر کسي نبود من براي اون هر کسي بودم !!!

گفت و اين بار رفت سمت دريا . سهمش از تنهايي هاش دريايي بود که راز دارش بود...

عزيزان خوردن از من خسته نمي پرسيدي:آه اي مرد چرا

توی اسمون دنیا هر کسی ستاره داره   

  چرا وقتی نوبت ماست اسمون جایی نداره 

 واسه من واسه من تنهایی درد"درد هیچکسو نداشتن 

  هر گل پژمرده ای رو تو کویر سینه کاشتن 

  دیگه باور کردم که باید تنها بمونم 

  تا دم لحظه ی اخر شعر تنهایی بخونم

سرزنش وار به من می نگرد

باز در چهرهی من می خواند

که چه ها در دل من می گذرد

می کند مطلب خود را دنبال

بچه ها عشق گناه است گناه

وای اگر بر دل نو خواسته ای

لشکر عشق بتازد بیگاه

می نشینم همه ساعت خاموش

ساکتم گرچه به ظاهر اما

در دلم با غم تو غوغاییست

مبصرامروز چو اسمم را خواند                               

رفاقایم همگی خندیدند

که جنون گشته به طفلک غالب                        

بچه ها هیچ نمی دانستند

که من آنجایم و دل جای دگر

دل آنها پی درس است و کتاب

دل من در پی سودای دگر

یادم آمد که تو با پیرهن زربفتی

در بهاری در کنارم بودی

تو سخن میگفتی اما نه ز عشق

من سخن می گفتم اما نه ز درد

                     که به ناگه دوستی گفت به من

                     زنگ خورده تو هنوز آنجایی؟؟؟؟؟؟؟؟

آسمان گريه كرد ، گلبرگ گل سرخي پرپر شد، خورشيد بر زمين بوسه زد، قناري خواند به گمانم ،زير باران ،كسي عاشق شد ...

کنم هر شب دعايى کز دلم بيرون رود مهرت
 

              ولى آهسته مى گويم :

                         خدايا

                   بى ثمر باشد ...

عشق يعني سخن از زخم شقايق گفتن ،  حرفي از جنس زمان با دل عاشق گفتن

موقعي كه ميخواستمت ميترسيدم نگات كنم ،موقعي كه نگات كردم ترسيدم باهات حرف بزنم، موقعي كه باهات حرف زدم ترسيدم نازت كنم ،موقعي كه نازت كردم ترسيدم عاشقت بشم، حالا كه عاشقت شدم ميترسم از دستت بدم ...

 انگار بی محاباتر از همیشه ،لا به لای این همه خطوط مبهم و واژه ندیده دوباره از سر سطر آغاز می شوی ،

با این همه هنوز هم به تقدس تند یک حس عاشقانه مثل همیشه دوستت دارم ،

 اما باور کن نمی دانم به کجای این قصه باید عادت کنم ...،

 وقتی تو عاقبت می روی و من دوباره در هیچ گم می شوم...

زماني که عاشق کسي هستي رهايش کن، اگر عاشقت باشد بر مي گردد و اگر باز نگشت ،بدان هرگز تو را دوست نداشته است!

عادت ميکنم.
همانطور که به بودنت عادت کردم،
به نبودنت عادت مي کنم
و همانطور که به بودنم عادت کردي
به نبودنم عادت خواهي کرد.

عادت مي کنيم.

چند بار بهت گفته بودم که بعد از تو هيچکس
اما حالا که رفته اي چه زود ياري مهربان پيدا کرده ام.
هر چقدر ميگذرد صميميتر ميشويم.
تقصير خودته.
اون لحظه آخر، وقت خداحافظي خودت دستامون را تو دست هم گذاشتي.
يار جديد اسمش تنهایي است...

روزي‌ قطره‌ به‌ خدا گفت: از دريا بزرگتر، آري‌ از دريا بزرگتر هم‌ هست؟ خدا گفت: هست. قطره‌ گفت: پس‌ من‌ آن‌ را مي‌خواهم. بزرگترين‌ را،بي‌نهايت‌ را.،خدا قطره‌ را برداشت‌ و در قلب‌ آدم‌ گذاشت‌ و گفت: اينجا بي‌نهايت‌ است

دچار يعني
عاشق....
و فكر كن كه چه تنهاست
 اگر كه ماهي كوچك دچار آبي درياي بيكران باشد
و چه فكر نازك غمناكي
و غم تبسم پوشيده نگاه
گياه است
 و غم اشاره محوي به رد وحدت اشياست
خوشا به حال گياهان كه عاشق نورند
و دست منبسط نور روي شانه آنهاست
نه وصل ممكن نيست
 هميشه فاصله اي هست
اگر چه منحني آب بالش خوبي است
براي خواب دل آويز و ترد نيلوفر
هميشه فاصله اي هست
دچار بايد بود
 وگرنه زمزمه حيرت ميان دو حرف
 حرام خواهد شد
 و عشق
سفر به روشني اهتراز خلوت اشياست
 و عشق
صداي فاصله هاست
صداي فاصله هايي كه غرق ابهامند
نه
 صداي فاصله هايي كه مثل نقره تميزند
 و با شنيدن يك هيچ مي شوند كدر
 هميشه عاشق تنهاست
 و دست عاشق در دست ترد ثانيه هاست
و او و ثانيه ها مي روند آن طرف روز
و او و ثانيه ها روي نور مي خوابند
 و او ؤ ثانيه ها بهترين كتاب جهان را
به آب مي بخشند.....

تازماني كه عاشق نشده ايد ، حق نداريد درباره عشق قضاوت كنيد.

هميشه آنقدر ساده نرو و مگذر
لااقل نگاهي به پشت سرت کن...،
شايد کسي در پي تو مي دود و نامت را با صداي بي صدايي فرياد ميزند...،
و تو...
هيچ وقت او را نديده اي...

شايد.... هر گز جدايي را باور نکنيد و در اعماق بي وفايي ها در اوج بي کسي ها به اميد باز شدن پنجره اي تازه زندگي کنيد...

 يادته يه روز بهم گفتي هر وقت خواستي گريه کني برو زير بارون که نکنه يه نامردي اشکاتو ببينه وبهت بخنده !؟گفتم اگه بارون نيومد چي ؟.... گفتي اگه چشماي قشنگ تو بباره آسمون گريه اش ميگيره.... گفتم يه خواهش دارم. وقتي آسمون چشمهام خواست بباره تنهام نذار... گفتي: چشم !!حالا امروز من دارم يه گوشه ي خلوت گريه مي کنم اما آسمون نمي باره.... تو هم اون دور دورا ايستادي و داري به من مي خندي... آخه چرا ؟مگه گناه من چيه؟