حرفهای خودمونی

من نمیدونم که چرا ما ادم ها تا یه چیزی رو داریم قدرش رو نمیدونیم اما تا بلافاصله مه از دستش دادیم میفهمیم که چقدر برای ما مهم بوده و با نبودش تو زندگیمون انگار یه چیزی کم داریم حالا بگذریم از اینکه اگر دوباره اگر همون نعمت رو به ما بدهند ما دوباره برمیگردیم سر خونه اولمون و انگار نه انگار که قیل از اینکه اون رو به ما نداده بودن چقدر دوست داشتیم که یه جوری اون (حالا...) نعمت رو بدست بیاریم اما بعضی وقت ها ما یه چیزهایی رو داریم که اگر از دست بدیم دیگه نمیتونیم به دست بیاریم وبرای همیشه اون رو از دست دادیم

این نعمت واقعا الهی که اگر نبود یا خدایی نکرده از دستش بدیم هیچ چیز و هیچکسی نمیتونه جاش رو برای ما پر کنه

این روزها مه داریم به روز مادر نزدیک میشیم فرصت یا حالا بهونه ی خوبی هستش که ببینیم ایا تا حالا واقعا مادرمون رو راضی نگه داشتیم یا نه.. اگر اره که خیلی خوبه ولی اگر نه بیایید به هم یه قولی بدیم و نذاریم مادرمون رو بیشتر از این ناراحت کنیم و یادمون بیاد این مادره که تو جونیش ار جون و خون خودش گذاشت تا ما به این سن برسم اون مهر جونیه اون ما باید مجنون این یار باشیم درسته که ما یه کم قدر نشناسیم و الان تو این سن فکر میکنیم که ما ار اول همین اندازه ای به دنیا اومدیم و تا ابد تو همین سن می مونیم و یادمون میره که ما هم یه روزی پیر میشیم یا اینکه خودمون پدر یا مادر میشیم ... ای به یاد اونایی بیفتیم که سال گذشته مادرشون پیششون بوده ولی الان .....

پس بیاببد الان اگر مادرمون پیشمون هست بریم و ازش بخاطر کارهایی که کرده تشکر کنیم و اگر پیشمون نیست همین الان گوشی تلفن رو برداریم و به مادرمون یه تلفن کنیم و بگیم الو مادر...